Ey uzaklarda zannedilen, Mekke’de, Medine’de aranan Şanlı Nebî. Adınla ve hayatınla gönlümüzde yaşıyorsun.

Yâ Resulallah, adını anmadığım zaman uzak, çok uzak çöllerde tek başına kalmış bir yolcu gibi şaşkın ve biçareyim. Ümidini yitirmiş bir divaneyim. İnsanların çektiği sıkıntıların nedenini anlayabiliyorum. Senden uzak olmak, güneşten mahrum kalmak demek, ışıksız yaşamak demek.Senin nurun kâinatı aydınlatıyor, gönülleri ışıldatıyor.

Usul usul girdin hayatıma, güneş gibi kırmadan, incitmeden yâ Resulallah. Yer ettin gönlümde ebediyen.

Ey şefkatli Resul, bir Sen varsın yakınımız, yeryüzündeki rahmetinin tecellisi olan Rabbimizin. Biz kendimizden bile habersizken, bizi düşünen o incelerden ince, gözü yaşlı dualarla bizim için atan kalbin şimdi bize emanet. Makam-ı Mahmud’un adına, Rabbimizin katındaki o yüce merteben hürmetine, rahmetinle yıka içimizi. Tertemiz et bizi. Terkedilmişler, bir kenara itilmişler, öksüzler, yetimler, binbir dertle inleyenler adına ne olur yetiş imdadımıza.

Seninle çoğalmayan, gösterdiğin pencereden bakmayan gözler ışığı göremiyor. İçimizdeki şefkat ateşini yakıyor, yandırıyor o zaman. Bir damlayı ummanına kat. Coşkun bir deniz olup çağlayayım Ebubekir gibi. Bütün insanlar adına cehennemin içinde bile yanmaya razı olabilelim o kahramanlar gibi. Cehennemden betermiş şefkat ateşi. Onu Söndürecek Sensin, Marifetullahtır ancak. Yetiş imdadımıza ey Resul, yetiş.

Yanan kalbe devasın Sen
Bulunmaz bir şifasın Sen
Habib-i Kibriya’sın Sen
Muhammed Mustafa’sın Sen...

Yâ Resulallah! Yanmak mukaddes bir gaye uğruna, gösterdiğin yolda yanmak, tutuşmak güzelmiş meğer.

Su Sende, şifa Sende, serinlik, ferahlık Sende. Adını bir kerecik olsun anınca sönüyor yüreğimizdeki ateş, diniyor sızılar yâ Resulallah.

Kim demişse demiş ama biz demedik;
“Gözden ırak olan gönülden de olurmuş” diye.
Bu söz kim için, hangi zaman ve hangi mekânda söylenmiş olursa olsun asla doğru diyemiyorum. Senin için ise büsbütün yalan yâ Resulallah. Senin için yalan Sevgilim. Biz Seni unutmadık ya Resulallah. Sen bize içimize çektiğimiz bir nefes hava kadar yakınsın. Farkında değiliz, dört bir yanı kuşatan ışığının. O uçsuz bucaksız rahmetinin farkında değiliz. Rabbim Senin elinle, dilinle uzatmış rahmetini bize. 124 bin peygamber arasından, Sana ümmet etmiş bizi. Bu şeref yeter bize, yeter de artar ya Resulallah. Biz Seni hiç unutmadık. Sen gönül tahtımızın tek sultanısın. Ne gözden ırak, ne de gönülden uzaksın yâ Resulallah...
 

Her şey Seninle anlam kazanır yâ Rasûlallah; Sensiz ise, anlamlı gibi görünen her şey anlamını yitirir.

Gel ey Can!

Gel ey Nur!

Hayatımıza gel, aşkımıza gel…

Kararmış dünyamıza gel…

Gel ki, aydınlansın her yer

Gel ki, çekip gitsin zulmet.

Gel ey Gül!..

Dikenliklerimize gel.

Gel ki, kurtulalım sivri dikenlerin istilâsından.

Gel ki, Güle yönelelim biz de.

Gel ey Gül!

Gel artık!..

Gönder Rabbim, Gülümüzü gönder bize…

Gül, Peygamberdir…

Gülün her yaprağı da bir Sahabe…

Gül, İslâm’dır…

Gül, huzur ve mutluluktur…

Gül kokusu, Peygamber kokusu, dokusu da sevgi ve muhabbettir…

İşte bütün bunlar, bir bütün olarak sadece ve sadece sensin yâ Rasûlallah!..

Öyleyse gel ey Gül!

Gel ey Can!

Gönder Rabbim, Gülümüzü gönder artık bize…

Gönder ki, kurtulalım sivri dikenlerin istilasından…

Gel artık, gel ve şefaat et ey Can!..

Ya Rasûlallah!

PEYGAMBERİMİZ ( S.A.V ) NEDEN SEVİYORUZ:
Alemlerin  sultanı efendisi hakikat rehberi el emin müminlerin emiri
güvenilirhakkı batıldan ayıran özelliği insanlar arasında
hakem yılmadı islam davasını anlatan yaşayan (oku rabbin için )
denildiğinde okuyan ondan mucizeler istenildiğinde şakkül
kamer ayın ikiye bölünmesi o doğarken iran,ın kisra saraylarının yıkılması
insanlar sevdi sahabe sevdi bizde seviyoruz neden mi? kuran ,ı kerimde anlatılan
kıssalar onu melekler sevdi taş sevdi  diken sevdi dağlar mağara arkadaşlarısevdi
onun yolunda ne cefalar çekildi: bunu  tüm dünyaya haykıracağız onu  anlamak onu
yaşamak apayrı bir duygudur: onun bizim gibi  eli,  ayağı, gözü, kulağı, ağzı, dili, kalbi, vardı: 
bütün insanlar gibi  anneden babadan doğmuş kundağa  sarılmış bebek  doğmuş  bazen ağlamış bazen oynamış  zıplamıştı  velhasıl  ALLAH (cc) tarafından ona üstün
meziyetler verilmiştir: fizyolojik olarak mükemmel doğmuştur:fahri kainat efendimiz: ailesi akrabası çevresi arkadaşları milleti
vardı.konuşur tebessüm eder doğruluğu dürüstlüğü adaletli olmayı severdi sevdiğive sevmediği şeyler olurdu yemek yer su içer istirahat eder  çarşıya çıkıp ihtiyaçlarını  temin ederdi. yol gösterici örnek insan bir rehber
doğruya iletici bir önderdi. ilahi nizamın son hak savunucusu tebliğcisiydi. ALLAH (cc) sevmiş bu  sevgi  uğruna alemleri  yaratmış peygamberlik vasifesini ona vermiş çeşitli  vesilelerle insanlar arasında itibarını  artırmıştır.
gençliğinde el emin oluşu kendisine verilen emanete tüm anlamıyla koruması kabe onarıldığı anda :hadis i şerifte hacerül esved ALLAH u teala tarafından  yollanacak  herkesin davet ettiği  yere gitmeyip devenin oturduğu yerde ilk cami
yapılacak akıllara apayrı bir güzellik  katacak  büyük  bir savaşı önlemiş çünkü  ilahi  dava omuzlarına bindiği zaman yine hakem olacaktı. ayeti kerimede: ( biz seni  ancak alemlere bir  rahmet olarak  gönderdik ) aynı  şekilde
ümmüydi.doğruyu  doğru zamanda doğru  bilgilere doğru  şekilde anlatırdı. kendisine soru  sorulduğu zaman teker teker anlatırdı.
cesur bir asker dirayetli  bir komutan idi. hak ile batılın mücadelesi sözden öte geçip silaha dönüştüğünde galibin belirlenebilmesi
için silahlar konuştuğunda zırhını  giyer kılıcını  kuşanıp rabbinden yardım dileyerek ashabı ile birlikte düşmana karşı savaşırdı hem cesur bir komutan olur. düşmana karşı birliğini  komuta ederdi. ordunun zaafa düştüğü zamanlarda ümitsizliğe kapılmazdı.
orduyla güzel  iştişare ederdi.
doğdu : ümmetim ümmetim dedi.
yaşadı: ümmetim ümmetim dedi.
israda: ümmetim ümmetim dedi.
huzuru ilahide: ümmetim ümmetim dedi.
can boğazda son nefeste:ümmetim ümmetim dedi.
lüvail hamd bayrağı  elindeyken:ümmetim ümmetim dedi.
mizan terazisi nin başında:ümmetim ümmetim dedi.
makam - ı -  mahmud da ümmetim ümmetim dedi.
kıldan ince kılıçtan keskin sırat  köprüsünde:ümmetim ümmetim dedi.
havza - i - kevser başında :ümmetim ümmetim dedi.
bütün peygamberler ve insanlar  nefsim nefsim diye feryat ederken ...?
cennetin kapısında ( gir ya muhammed ) (s.a.v )diye nida olunduğunda
gözleri  yaşlı boynu  bükük kalbi mahzun bir halde :
ya rabbi ;...! ümmetim ümmetim diyecektir.)
bir garip   dost...selam  ve  dua ile....

Sevgili Peygamberimizin ilgisi ve şefkatiyle, gönlü neşeyle dolan, sevinç tebessümleriyle yüzünde güller açan daha pek çok çocuk varmış… Şimdi anlatacağımız olay ise yine çok anlamlı ve çok güzel bir hatıra…

Peygamber Efendimiz, ihtiyaç sahibi insanlara yardım elini uzatır, hiçbir kimseyi eli baş çevirmezmiş… Günlerden bir gün, yanında on dirhem parası olduğu halde çarşıya çıkmış. Çarşıda kendisi için dört dirheme bir gömlek almış. Gömleği üzerine giyinerek dışarı çıkmış. Kısa bir süre sonra, yoksul birisi gelerek şöyle bir ricada bulunmuş:

- Ey Allah’ın Resulü! Bana bir gömlek giydir. İnşallah, Allah Teâlâ da Sana cennet elbisesi giydirir…”Peygamberimiz derhal gömleği çıkarıp ona giydirmiş… Sonra geri dönerek, dört dirheme bir gömlek daha satın almış… Geriye sadece iki dirhemi kalmış…

Yolda yürürken, ağlayan bir kız çocuğuna rastlamış. “Niçin ağlıyorsun?,” diye sormuş. Çocuk ağlayarak cevap vermiş: “Efendim ! Ben hizmetçi bir kızım. Ev sahibim bana, un almam için iki dirhem vermişti, fakat parayı kaybettim…”

Sevgili Peygamberimiz, geri kalan iki dirhemi hemen ona uzatmış. Kızın yanından uzaklaşmış. Fakat kızın ağlaması devam ediyormuş. Bu kez Peygamberimiz geri dönerek yine sormuş: “Yavrucuğum istediğin iki dirhem değil miydi? Hâlâ niçin ağlıyorsun?” Kız: “Yine de parayı kaybettiğim için bana kızmalarından korkuyorum” demiş.

Bunun üzerine sevgili Peygamberimiz, kızı yanına alarak, beraberce evlerinin önüne kadar gelmiş. Kapıya geldiklerinde : “Esselâmü aleyküm,” diyerek selam vermiş. Evdekiler Peygamberimizin tatlı sesini hemen tanımışlar. Ancak cevap vermemişler. Peygamberimiz ikinci kez yine: “Esselâmü aleyküm,” diyerek selam vermiş. Ev halkı yine susmuş, cevap vermemişler.

Bunun üzerini Peygamberimiz üçüncü kez : “Esselâmü aleyküm,” diyerek selam vermiş. Bu defa evdekiler hep birden kapıya çıkarak sevinçli bir şekilde karşılık vermişler: “Ve aleyküm selâm…”

Peygamberimiz hemen sormuş : “Verdiğim birinci selamı duymadınız mı?...” “Evet ! Ancak, bize verdiğiniz selamları artırmanızı ve sesinizi daha fazla duymayı istediğimiz için böyle yaptık,” karşılığını vermişler.

Hemen Peygamberimizi içeriye buyur ederek, hatırını sormuşlar ve : “Hayırdır Ey Allah’ın Resûlü! Burayı ziyaret sebebiniz nedir acaba?” demişler. Peygamberimizde olanları aktarmış ve : “Bu hizmetçi kız parayı kaybettiği için belki ona kızarsınız endişesiyle geldim,” diye eklemiş.

Bunun üzerine ev sahibi: “Canımız yoluna feda olsun Ey Allah’ın Resûlü!... Mâdem ki bu kız, sizin bize gelmenize vesile oldu. Ben de şuanda onu, Allah rızası için serbest bırakıyorum. Artık dilediği gibi hareket edebilir, müjdesini vermiş…”

Peygamberimiz, bu güzel haberi aldıktan sonra mutlu ve neşeli bir şekilde oradan ayrılmış. Yürürken de şunları söylüyormuş :

“Allah şu on dirhemi ne çok bereketlendirdi. Bana bir gömlek nasip etti. Bir başkasına bir gömlek aldırdı. Sonunda da bir hizmetçi kıza iyilikte bulundurdu. Sonsuz şükürler olsun. Doğrusu Allah sınırsız kudretiyle bizi hep böyle rızıklandırıyor.”